ورود به حساب کاربری
ایجاد حساب کاربری
کلمه عبور را فراموش کرده‌اید؟
ویرایش حساب کاربری

شارژ اعتبار
سوابق خرید
ردیف فاکتور تاریخ مبلغ (تومان) شرح تراکنش کد رهگیری

30 شماره آخر

  • شماره 3166 -
  • ۱۳۹۷ يکشنبه ۲۰ خرداد
روزنامه در یک نگاه
امکانات
روزنامه در یک نگاه ورق بزنید دریافت همه صفحات
تبلیغات
سپیدار شهروند نارون روزنامه شرق

گروه فراموش‌شده ضیافت‌ها

ابراهیم عمران

گروه‌های الیت جامعه که طیف وسیعی از سیاسیون، هنرمندان، ورزشکاران، پزشکان، مهندسان، وکلا، روزنامه‌نگاران و خبرنگاران را شامل می‌شود، طبق سنت این سال‌ها، با رئیس‌جمهور در ضیافت افطار دیداری دارند تا از برخی مسائل بشنوند و اگر موقعیتی هم شد، کلامی بر زبان جاری کنند که فی‌نفسه خرده و ایرادی بر آن نیست که این گروه‌ها به‌نوعی همان دغدغه‌ها و منویاتی را دارند که گروه‌های میانی و پایینی جامعه؛ گیرم نوع جهت‌گیری بر فرض مثال فرد بازیگر شاید بر مدار خواسته‌های صنفی‌اش باشد که به‌نوعی نیاز و دغدغه ذاتی کارشان است که شاید در برخی موارد بعضی خواسته‌های عمومی را هم بر زبان بیاورند که «مخرج‌مشترک» آن، به دل‌گفته‌های جامعه پهلو بزند. حال آنچه جان و مراد اصلی این نوشته است، نه حرف‌ها و خواسته‌های این نخبگان که «از دل‌گریخته‌های» قشری است که هیچ‌گاه در این مراسم‌ها حضور ملموس و عینی آید ندارند؛ هرچند شاید «سرّ دلبران»

 گفته آید از زبان «دیگران»! 
به‌راستی چه می‌شود به‌طور رندوم و از وسط شهر و از گوشه‌وکنار آن، جمعیتی گرد آیند و آنچه در سر دارند، نه با زبان ادبا و حکما و سیاسیون، بلکه با زبان محاوره و عادی خودشان، بیان دارند؟!  جایگاه نخبگان فکری و مصلحان اجتماعی بر کسی پوشیده نیست، زیرا آنان به‌نوعی نمایندگان قشر فراموش‌شده اجتماع هستند، ولی نوع بیان و نحوه واکنش‌ها و برخی‌وقت‌ها شاید دل‌زدگی‌ها و «تحریم»کردن‌هایشان؛ اگر از قضا سر‌کنگبین صفرا فزود، نباشد، 
ثمره دیگری ندارد. 
بارها دیده شده که مقامی مسئول سرزده به مکانی و اجتماعی می‌رود و ناگاه با مواردی مواجه می‌شود؛ حال این معادله اگر برعکس شود و عده‌ای بی‌خبر و به‌طور تصادفی به چنین میهمانی‌هایی بروند و حرف دل اجتماع را بگویند، چه خواهد شد؟ 
کمترین ثمره و فایده آن، همان بی‌واسطه روبه‌روشدن به قول سعدی «پاسبان و درویش» است که فواید آن بر همگان آشکار است. وقتی در زمان‌ انتخابات و در گاه رأی جمع‌کردن به میان این قشر می‌روند و به‌طور بی‌واسطه در جریان امور قرار می‌گیرند، چرا در موسم ماه خدا، این جمعیت را فراموش می‌کنند و با واسطه‌هایی حرف‌های آنان را می‌شنوند که همان نخبگانی هستند که له و علیه، شاید حرف بزنند که به‌حتم درددل همه نمی‌تواند باشد.
 آری با کمی تدبیر و با اندکی درایت تصمیم‌گیران چنین اموری می‌شود طریقه دیگری از شناخت و بودن واقعی با مردم کوچه و بازار را نیز تجربه کرد که از دل این نشست‌وبرخاست‌ها، می‌توان به تجارب ارزشمندی رسید که به قول شیخ سخن: 
کار درویش مستمند بر آر
که تو را نیز کارها باشد

ارسال دیدگاه شما

ساعت
روزنامه شرق
عنوان صفحه‌ها

شماره 3533

تاریخ ۱۳۹۸/۷/۳

کارتون
کارتون

گروه فراموش‌شده ضیافت‌ها

ابراهیم عمران

گروه‌های الیت جامعه که طیف وسیعی از سیاسیون، هنرمندان، ورزشکاران، پزشکان، مهندسان، وکلا، روزنامه‌نگاران و خبرنگاران را شامل می‌شود، طبق سنت این سال‌ها، با رئیس‌جمهور در ضیافت افطار دیداری دارند تا از برخی مسائل بشنوند و اگر موقعیتی هم شد، کلامی بر زبان جاری کنند که فی‌نفسه خرده و ایرادی بر آن نیست که این گروه‌ها به‌نوعی همان دغدغه‌ها و منویاتی را دارند که گروه‌های میانی و پایینی جامعه؛ گیرم نوع جهت‌گیری بر فرض مثال فرد بازیگر شاید بر مدار خواسته‌های صنفی‌اش باشد که به‌نوعی نیاز و دغدغه ذاتی کارشان است که شاید در برخی موارد بعضی خواسته‌های عمومی را هم بر زبان بیاورند که «مخرج‌مشترک» آن، به دل‌گفته‌های جامعه پهلو بزند. حال آنچه جان و مراد اصلی این نوشته است، نه حرف‌ها و خواسته‌های این نخبگان که «از دل‌گریخته‌های» قشری است که هیچ‌گاه در این مراسم‌ها حضور ملموس و عینی آید ندارند؛ هرچند شاید «سرّ دلبران»

 گفته آید از زبان «دیگران»! 
به‌راستی چه می‌شود به‌طور رندوم و از وسط شهر و از گوشه‌وکنار آن، جمعیتی گرد آیند و آنچه در سر دارند، نه با زبان ادبا و حکما و سیاسیون، بلکه با زبان محاوره و عادی خودشان، بیان دارند؟!  جایگاه نخبگان فکری و مصلحان اجتماعی بر کسی پوشیده نیست، زیرا آنان به‌نوعی نمایندگان قشر فراموش‌شده اجتماع هستند، ولی نوع بیان و نحوه واکنش‌ها و برخی‌وقت‌ها شاید دل‌زدگی‌ها و «تحریم»کردن‌هایشان؛ اگر از قضا سر‌کنگبین صفرا فزود، نباشد، 
ثمره دیگری ندارد. 
بارها دیده شده که مقامی مسئول سرزده به مکانی و اجتماعی می‌رود و ناگاه با مواردی مواجه می‌شود؛ حال این معادله اگر برعکس شود و عده‌ای بی‌خبر و به‌طور تصادفی به چنین میهمانی‌هایی بروند و حرف دل اجتماع را بگویند، چه خواهد شد؟ 
کمترین ثمره و فایده آن، همان بی‌واسطه روبه‌روشدن به قول سعدی «پاسبان و درویش» است که فواید آن بر همگان آشکار است. وقتی در زمان‌ انتخابات و در گاه رأی جمع‌کردن به میان این قشر می‌روند و به‌طور بی‌واسطه در جریان امور قرار می‌گیرند، چرا در موسم ماه خدا، این جمعیت را فراموش می‌کنند و با واسطه‌هایی حرف‌های آنان را می‌شنوند که همان نخبگانی هستند که له و علیه، شاید حرف بزنند که به‌حتم درددل همه نمی‌تواند باشد.
 آری با کمی تدبیر و با اندکی درایت تصمیم‌گیران چنین اموری می‌شود طریقه دیگری از شناخت و بودن واقعی با مردم کوچه و بازار را نیز تجربه کرد که از دل این نشست‌وبرخاست‌ها، می‌توان به تجارب ارزشمندی رسید که به قول شیخ سخن: 
کار درویش مستمند بر آر
که تو را نیز کارها باشد

ارسال دیدگاه شما